11-04-2010
Ik vertrek met luid vuurwerkgeknal waarmee de dorpsbewoners boze geesten verdrijven. In Vila Nune is het nu eenmaal één week later Pasen dan in de rest van de wereld omdat de pastoor niet eerder tijd heeft om de huizen te zegenen. Ik zoek met mijn camper de uitgang van het dorp en glimlach zo vriendelijk mogelijk naar de inwoners in de hoop dat ze mij niet als boze geest zien.
Boos ben ik wel als ik twee uur lang heel Braga doorkruist, omcirkeld en zelf via een tunnel doorboord heb en de camping nog niet gevonden heb.
‘Als je in Portugal komt, gooi dan de tomtom maar in de prullenbak’, klinkt ineens als een begrijpelijk advies.
Ik heb het centrum gezien, het stadion, een buitenwijk waar ik jonge mannen wel erg verlekkerd naar mijn buitenlandse nummerbord zag kijken en een rotonde waar geen eind aan leek te komen. Uiteindelijk bel ik de camping. De man spreekt uitsluitend Portugees.
‘São José de São Lázaro’, is het adres dat hij vijftien keer moet herhalen voordat ik het denk te hebben verstaan. Tomtom kent het (joepi!) en brengt me vervolgens... nergens.
O, u lieve mevrouw van de benzinepomp, de wanhoop op mijn gezicht beantwoordt u met zo’n typische Portugese schouderophaal: tja, zo is het nu eenmaal. Mijn ergernis verdwijnt direct als ze de routebeschrijving tekent, me die geeft zonder enige twijfel dat ik het nu zal vinden. Engeltjes bestaan.