17-04-2010
Campo de Géres
Ik wandel veel en graag alleen. Maar vandaag ben ik de gelukkige man die met vier charmante en onderhoudende dames gaat wandelen. Ze zijn alle vier dol op Portugals mooiste natuurpark Peneda e Géres dus we lopen er zeven uur, er worden duizend foto’s gemaakt van de bergen, de dalen en van elkaar. De gesprekken gaan over leven, dood, wolven, ‘women things’ (in het Portugees), de weg kwijtraken en terugvinden (hier en in het leven).
Ik ben er maar het heeft ook iets onwerkelijks. In een land waar de stenen elkaar kussen en de vormen van dieren aannemen weet je soms niet precies wat echt of niet echt is.
‘Everyone has his own reality’, constateren we.
Ik leer weer veel over Portugal en luister nieuwsgierig naar de onverstaanbare taal. Wanneer ik een paar vlinders zie, lijken ze ook te vliegen in mijn buik. Een hopeloze romanticus met te veel berglucht in zijn kop? Ik wandel vrolijk verder in mijn eigen werkelijkheid.