3-04-2010
Porto is een stad van trappen en wasgoed. Het geeft de gemoedelijke sfeer van een soort groot huis waar je doorheen dwaalt en zo nu en dan kom je een paar bewoners tegen. Ik ga eten in een restaurantje achter de (toeristische) boulevard en krijg hetzelfde voorgezet als de kinderen van de eigenaars die het vrolijk luidruchtig opeten. Wat je je kinderen geeft zal wel goed zijn, denk ik en dat is het ook. Ik schaam me alleen voor het bedrag dat ik moet afrekenen, zo weinig. Ik ga de grote stalen brug op en kijk vanuit een duizelingwekkende hoogte neer op de stad die me nu al verleid heeft.