28-04-2010
Het 4de bezoek. Casa Pombal in Coimbra.
Ik ontmoet Anja en Else. In een smal straatje dat je alleen per toeval kunt vinden, staat hun knusse pension. Coimbra is gebouwd op een berg dus je gaat er altijd omhoog of om laag. Bovenop de berg ligt de Universiteit, de oudste van Portugal. Van de 80.000 inwoners is een kwart student. Je ziet dus ook overal studenten, opvallend veel meisjes, zomers gekleed en op slippers van en naar de colleges slenteren. Het studentenleven is enorm traditioneel en hangt aan elkaar van geschreven en ongeschreven regels waarvan sommigen nog regelrecht uit de middeleeuwen stammen. Een student is hier alles en mag hier alles. Ze zijn de trots van de familie en vreselijk verwend. Maar studeren op zo’n plek heeft allure.
In Coimbra wordt de fado gezongen door mannen. Van oudsher zijn het mannelijke studenten (vrouwen mochten vroeger niet naar de universiteit) die serenades brachten aan de meisjes en dat doen ze nog steeds. Een onbeantwoorde liefdesverklaring levert een scheur op in hun zwarte mantel. Niet lang geleden heeft een student zijn hele mantel aan stukken gescheurd omdat het meisje zijn liefde niet beantwoordde.
Coimbra is een liefdesstad en bij dertig graden een uitermate geschikte plek voor een hopeloze romanticus.