6-04-2010
Maria zoekt hartslagen. Ze doet dat voor een kunstproject in het Casa da Musica. Ze vraagt of ze ook mijn hartslag mag opnemen, die dan direct door de luidsprekers in het gebouw te horen zal zijn. Met haar microfoontje gaat ze op zoek in mijn hals en als het even duurt voordat ze de juiste plek gevonden heeft, is de grap of ik wel een hart heb snel gemaakt. Even later klinkt er luid boengzzz, boengzzz, boengzzz door de boxen.
Casa da Musica is een bijzonder gebouw voor muziekuitvoeringen dat, denk ik, wel de goedkeuring van vriend Paul (architect) had gekregen. Ik moet aan hem denken terwijl ik er doorheen loop zoals ik me tijdens mijn dagen in Porto regelmatig voorstel hoe hij van deze stad zou hebben genoten. De mooie grillige bouw van de stad aan de Douro met haar imposante bruggen, de prachtige kade, maar waar niet ver achter ook de sloppenwijkjes te vinden zijn. Op de Mercado do Bolhoa proberen de verkoopsters elkaars klanten weg te kapen. De lunch, koteletjes met rijst en vinho verde, smaakt voortreffelijk en kost nog minder dan de vorige keer. De zon schijnt. Ik zie mij even zitten met mijn goede vriend.
Mijn hart heb ik hier in ieder geval een beetje achtergelaten.