11-05-2010
Ik kom aan in Fatima. Morgen zal de Paus hier arriveren, maar dan ben ik al weer weg. De parkeerterreinen zijn campings en voortdurend arriveren er groepen pelgrims, allemaal met een geel hesje, verplicht omdat ze langs de weg lopen. In Fatima is een wonder gebeurd, voor mij is het een wonderlijke plek. Ik ben hier voor de tweede keer en was mijn eerste keer vooral vervreemding, nu worden mijn emoties alle kanten op geslingerd. Argwanend kijk ik naar te devote priesters, ik kijk met spijt naar een bloedmooie jonge non, lach om de man met een idioot groot Mariabeeld in zijn rugzak en krijg tranen in mijn ogen bij de vader die op zijn knieën voortschuifelt steunend op de schouders van zijn tweelingdochtertjes. Ik betrap me op het feit dat ik hier kom als nieuwsgierige toeschouwer, maar ik ga weg nadat ik menigmaal tranen heb moeten wegslikken. Ik begrijp het niet, maar ik heb ook geen oordeel meer.