26-05-2010
Het 9de bezoek. Bij Lucia en Cuno, Monte da Serralheiro, Évora.
Vanuit de camper heb ik uitzicht op de wijnvelden en daarachter ligt Évora tussen te stadsmuren. Lucia is gids en ik wandel de route die ze mij heeft verteld. Van park, naar kerk, naar plein, naar uitzicht, naar terras. In het museum hangt een versie van ‘Het laatste avondmaal’ die te denken geeft. Wat doet die man daar half onder tafel?
Als ik de kapel, die geheel bekleed is met menselijke botten en schedels, uitkom, vraagt een Amerikaans meisje aan me of het de moeite waard is. Als je een hoop botten wilt zien wel, zeg ik. Giechelig griezelend besluit ze een kaartje te kopen. Ik had graag haar reactie willen zien.
Buiten de stad kun je met de auto de ‘oude stenen’ route volgen. Op een van de plekken staan wel meer dan honderd menhirs. Ze staan er al 7000 jaar en niemand weet waarom. Als de enkele toeristen weg zijn is het er stil, het late middaglicht maakt de sfeer heel bijzonder. Wie zouden hier toen hebben rondgelopen?
s’ Avonds eindigt de folklore dansvoorstelling met, jawel, meedansen. Voor ik de kans krijg er tussenuit te knijpen, wijst een van de danseressen mij aan. Geen schijn van kans en voor ik het weet sta ik stuntelig als een beer te huppelen. Wel met het mooiste meisje van de groep.