26-3-2010
Als je ’s ochtends opstaat met een stralende zon en uitzicht op zee en twee uur later op een autopiste rijdt waar de wind mijn bus probeert terug naar Nederland of op zijn minst omver te duwen en de regen met bakken uit de lucht komt en het landschap te treurig is om er een woord aan te wijden, dan heb je spijt dat je vertrokken bent. Maar ja een mens moet verder, niet? En dan kom je ook ergens. Ik durf gerust toe te geven dat ik van winkelen houd. Met name in die mega-supermarkten die ze hier hebben. In die van vandaag kon je naast allerlei lekkere en handige dingen zelfs een auto kopen. Niet gedaan. Na de slopende tocht een - heel Spaans - tortilla con patatas gemaakt. Nog één dag en ik ben in Portugal.

25-3-2010
In de zee hangen tientallen zwarte bollen, het lijken wel de koppen van zeehonden. Maar zodra er een stevige golf aankomt blijkt er onder zo’n bol een lichaam en een surfplank te zitten. Het dansen van de lichamen op die golven ziet er mooi uit. Ik hoop alleen niet dat het door de enorme Spaanse werkeloosheid komt dat zoveel jonge mannen en vrouwen tijd hebben om op donderdag in het water te liggen wachten op een golf.
Ik wandel naar Getaria. Daar in de haven lossen de vissersboten die ik de afgelopen nacht met felle lampen in de Golfo de Vizcaya heb zien vissen. Ik neem mij voor om op de terugweg sardines te kopen, maar de regen die de voorspelling ergerlijk trouw is, verandert mijn plan. Zonder barbecue geen sardines.