31-03-2010
Viana do Castelo
Volgens de reisgids leverde deze havenstad in de 16de eeuw schepen en zeemannen voor de overzeese ontdekkingsreizen, belangrijke historische wapenfeiten van Portugal. Ze waren er zeer succesvol in. Zo niet ik. Mijn ontdekkingstocht vanaf de camping naar Viana de Castelo voert langs een weg met platanen en daarna over een kilometer lange brug over de rio Lima en duurt ongeveer een half uur. Maar...
‘No, the weather is not normal for this time of the year’.
Op die brug heerst windkracht 13 en horizontale regen doorweekt mijn linkerflank. De paraplu is het enige dat droog blijft omdat die niet te gebruiken valt. Aan de overkant van de brug heb ik het zo gehad dat ik besluit om te keren. Nu doorweekt mijn rechterflank ook. Een mens in balans is gelukkig, lees ik later in de middag ergens.
Mijn overtuiging dat het droog is zodra ik terug ben op de camping klopt.
Ach, bij die Portugezen zal er ook wel eens een ontdekkingsreis mislukt zijn.
Morgen een nieuwe poging.

29-3-2010
Als het hier regent dan regent het ook. Alleen het wilde hondje dat hier rondloopt waagt zich buiten.
Ik reken uit dat het woonoppervlak van mijn bus 5,61 m2 is. Dat is inclusief de kasten en daar kun je niet in wonen. Als ik die eraf trek kom ik uit op ongeveer 4 m2, dat is een groot 2-persoonsbed. Dat is groter dan mijn bed thuis - waar op dit moment overigens française Diane in ligt en ik hoop dat ze ’t een beetje netjes houdt - dus in dat opzicht is het hier groter dan thuis. Fijn.

28-3-2010
Als je verdwaalt in de bergen van de Serra de Penada dan steek je carqueija in de fik, die plant geeft zoveel rook dat men kan zien waar je bent. De bloemen van die plant gebruik je om thee van te maken die je kan drinken, maar je kunt er bijvoorbeeld ook een kippetje in laten garen en dan krijgt het een bijzondere smaak. Handige bergkennis.
Ik leer vandaag een hoop mensen kennen. Alberto, een interessante gesprekspartner om veel te leren over Portugal. Inès die tijdens de prachtige bergwandeling alles voor me vertaalt. Sara en Joao van de hier verblijvende katholieke scoutinggroep, die mij uitnodigen om met hun groep mee te eten. En ja, ik mag (weigeren onmogelijk) ook meedoen met het kampvuurgesprek dat vanavond bij de kachel plaatsvindt.
Een warmer welkom in Portugal is haast ondenkbaar.

27-3-2010
Lama de Mouro
Bem-vindo a Portugal!
Een Portugees werkt maximaal 2 ½ uur per dag. De man lacht erbij, maar vervolgens drukt hij mij op het hart dat hier alles rustig gaat. Ik lach dat mij dat wel zint. Hij verzekert mij serieus dat ik, uit Olanda, daaraan zal moeten wennen.
Ik spring op de mountainbike om een nabijgelegen dorp te bezoeken.
‘With a very beautiful baroque church, I hate baroque, but it’s beautiful’, zegt de man.
Stampend en vooral vloekend de berg op en de geheugenplek in mijn hersenen waar de verdrongen bergfietstochten opgeslagen liggen floept open. Ik haat dit! Brommer waarom kon je niet mee, treur ik, o brommer ik mis je, o brombrommer.
Dan huur je toch zo’n ding, zeiden ze thuis als troost.
Ja, waar dan? Er zijn hier alleen bergen en dalen. En wat is een brommer in het Portugees?
Een duiveltje in mijn hoofd gaat broeden. Wie weet komt er een oplossinkje uit.
Kerk niet gezien. Verder lekker Portugees gedaan.

26-3-2010
Als je ’s ochtends opstaat met een stralende zon en uitzicht op zee en twee uur later op een autopiste rijdt waar de wind mijn bus probeert terug naar Nederland of op zijn minst omver te duwen en de regen met bakken uit de lucht komt en het landschap te treurig is om er een woord aan te wijden, dan heb je spijt dat je vertrokken bent. Maar ja een mens moet verder, niet? En dan kom je ook ergens. Ik durf gerust toe te geven dat ik van winkelen houd. Met name in die mega-supermarkten die ze hier hebben. In die van vandaag kon je naast allerlei lekkere en handige dingen zelfs een auto kopen. Niet gedaan. Na de slopende tocht een - heel Spaans - tortilla con patatas gemaakt. Nog één dag en ik ben in Portugal.

25-3-2010
In de zee hangen tientallen zwarte bollen, het lijken wel de koppen van zeehonden. Maar zodra er een stevige golf aankomt blijkt er onder zo’n bol een lichaam en een surfplank te zitten. Het dansen van de lichamen op die golven ziet er mooi uit. Ik hoop alleen niet dat het door de enorme Spaanse werkeloosheid komt dat zoveel jonge mannen en vrouwen tijd hebben om op donderdag in het water te liggen wachten op een golf.
Ik wandel naar Getaria. Daar in de haven lossen de vissersboten die ik de afgelopen nacht met felle lampen in de Golfo de Vizcaya heb zien vissen. Ik neem mij voor om op de terugweg sardines te kopen, maar de regen die de voorspelling ergerlijk trouw is, verandert mijn plan. Zonder barbecue geen sardines.

24-3-2010
Zarautz - hoe zou je dat toch uitspreken?
De autoroute van Bordeaux naar Bayonne is zo’n uitzonderlijk saaie weg dat ze er niet eens tol voor durven vragen. Maar dan: joepi, de Pyreneeën. De koeien die grazen op de bergweiden zijn natuurlijk ontzettend blij mij te zien, anders ik wel om hen te zien.
Zarautz is een stijlvolle kustplaats met een mooi strand en een brede boulevard om, jawel, te flaneren. Helaas hebben ze hem volgeplempt met affreuze (understatement) appartementenblokken. Zoveel lelijkheid! Maar de Baskische taal heeft heel veel x-en, en als dat allemaal kusjes zijn, is het best een lieve taal en dat maakt weer heel veel goed.




23-3-2010
Pons
Ik lees het boek Nestor van L.H. Wiener met 92 kilometer per uur. Dat is de beste snelheid voor mijn bus en misschien ook om te luisterlezen. In de supermarché koop ik confit de canard in blik, boudin (bloedworst, heerlijk!), echte Franse wijnglazen uit Leerdam en sinaasappelen om mee terug te nemen naar Spanje. Na de lange rit is het op de camping gezellig kletsen met de merels. Als zij naar bed gaan, doe ik de afwas en het licht uit.

22-3-2010

Dag Amsterdam
Ik zie in een weiland dertig zwanen, misschien wel meer. Verderop lammeren, witte en ook zwarte. Ik zie Zundert en ik zwaai naar de boerentoren van Antwerpen. Deerlijk en Nazareth en heel veel gaten in de weg. Bienvenu en France. De motor stopt nog voor Parijs. Uitzicht op een mooie muur en een kasteel. Ik wandel richting avondzon. Langs geduldige akkers en glooiend jong gras. Drie paarden snuffelen aan mijn hand, Jezus hang scheef aan het kruis en ik glimlach om mijn gedachten.
Ik ben weer weg.