05-06-2010
Ik ben geland in Salema, in de Algarve. Hier ga ik een maand blijven om te beginnen met schrijven. Hoewel ik een plan heb zal het mij ook benieuwen wat er uit voort zal komen.
Schrijven over een schrijver die poogt te schrijven is weinig interessant voor de blog dus hier stopt het avontuur. Maar ik laat zeker weer van mijn horen. Bedankt voor het volgen van mijn verhaal.
Lieve groet,
Bart
zondag 6 juni 2010
02-06-2010
In Termas da Azenha werd ik een maand geleden ‘verliefd’. En nu haal ik de nieuwe vrouw in mijn leven op. Eigenaresse Ellen is blij dat er weer iemand is die zich wil ontfermen over één van de vele weggezette pups of gevonden dieren.
Ik noem haar Luka, ze is nu zes maanden en op het moment dat ik dit schrijf is ze heel druk met een mier. Ik ben erg blij met haar.
In Termas da Azenha werd ik een maand geleden ‘verliefd’. En nu haal ik de nieuwe vrouw in mijn leven op. Eigenaresse Ellen is blij dat er weer iemand is die zich wil ontfermen over één van de vele weggezette pups of gevonden dieren.
Ik noem haar Luka, ze is nu zes maanden en op het moment dat ik dit schrijf is ze heel druk met een mier. Ik ben erg blij met haar.
30-05-2010
Het 10de bezoek. Bij Christophe en Sofie, Casa Bela Moura, Porches (Armação de Pera). Aan de zuidkust van Portugal heb ik mijn laatste bezoek. Last but not least, ik word in hun leuke hotel enorm verwend en waan mij even de in luxe badende toerist. Toerisme, daar gaat het hier over. Ook deze plaats is volgestouwd met fantasieloze woonbunkers die er buiten de vakantiemaanden spookachtig leeg bijstaan. Ondanks al dit toeristengeweld, is de kust adembenemend mooi. Het is toch vreemd dat zoveel schoonheid van de natuur de mens aanzet tot zoveel lelijkheid.
Ik maak een lange wandeling over de rotsen die door de oceaan zijn uitgehold en als ik wil kan ik dagenlang verder wandelen. Maar ik moet ook naar Faro en de vismarkt in Olhão en het mooie stille stadje Tavira. Eerlijk gezegd merk ik, buiten de Britten die er of spierwit of kreeftrood uitzien, weinig van de toeristenmarkt. Dat zal in juli en augustus heel anders zijn, maar daarbuiten is het hier prima.
Christophe en Sofie nemen me mee naar hun favoriete restaurantje en ik eet er voor het eerst cataplana. Het is de speciale pan die de naam geeft aan deze vis of vlees stoofschotel. Erg lekker.
Ik neem met weemoed afscheid, omdat het hier erg goed was, maar ook omdat dit het einde is van mijn bezoeken. Na ruim twee maanden als een supertoerist het land te hebben doorkruist en die in het teken stonden van de bezoeken, ga ik nu landen om te beginnen met zoeken.
Maar eerst moet ik nog even iets anders doen: mijn verlate verjaardagsgeschenk ophalen in Termas da Azenha.
Het 10de bezoek. Bij Christophe en Sofie, Casa Bela Moura, Porches (Armação de Pera). Aan de zuidkust van Portugal heb ik mijn laatste bezoek. Last but not least, ik word in hun leuke hotel enorm verwend en waan mij even de in luxe badende toerist. Toerisme, daar gaat het hier over. Ook deze plaats is volgestouwd met fantasieloze woonbunkers die er buiten de vakantiemaanden spookachtig leeg bijstaan. Ondanks al dit toeristengeweld, is de kust adembenemend mooi. Het is toch vreemd dat zoveel schoonheid van de natuur de mens aanzet tot zoveel lelijkheid.
Ik maak een lange wandeling over de rotsen die door de oceaan zijn uitgehold en als ik wil kan ik dagenlang verder wandelen. Maar ik moet ook naar Faro en de vismarkt in Olhão en het mooie stille stadje Tavira. Eerlijk gezegd merk ik, buiten de Britten die er of spierwit of kreeftrood uitzien, weinig van de toeristenmarkt. Dat zal in juli en augustus heel anders zijn, maar daarbuiten is het hier prima.
Christophe en Sofie nemen me mee naar hun favoriete restaurantje en ik eet er voor het eerst cataplana. Het is de speciale pan die de naam geeft aan deze vis of vlees stoofschotel. Erg lekker.
Ik neem met weemoed afscheid, omdat het hier erg goed was, maar ook omdat dit het einde is van mijn bezoeken. Na ruim twee maanden als een supertoerist het land te hebben doorkruist en die in het teken stonden van de bezoeken, ga ik nu landen om te beginnen met zoeken.
Maar eerst moet ik nog even iets anders doen: mijn verlate verjaardagsgeschenk ophalen in Termas da Azenha.
vrijdag 28 mei 2010
26-05-2010
Het 9de bezoek. Bij Lucia en Cuno, Monte da Serralheiro, Évora.
Vanuit de camper heb ik uitzicht op de wijnvelden en daarachter ligt Évora tussen te stadsmuren. Lucia is gids en ik wandel de route die ze mij heeft verteld. Van park, naar kerk, naar plein, naar uitzicht, naar terras. In het museum hangt een versie van ‘Het laatste avondmaal’ die te denken geeft. Wat doet die man daar half onder tafel?
Als ik de kapel, die geheel bekleed is met menselijke botten en schedels, uitkom, vraagt een Amerikaans meisje aan me of het de moeite waard is. Als je een hoop botten wilt zien wel, zeg ik. Giechelig griezelend besluit ze een kaartje te kopen. Ik had graag haar reactie willen zien.
Buiten de stad kun je met de auto de ‘oude stenen’ route volgen. Op een van de plekken staan wel meer dan honderd menhirs. Ze staan er al 7000 jaar en niemand weet waarom. Als de enkele toeristen weg zijn is het er stil, het late middaglicht maakt de sfeer heel bijzonder. Wie zouden hier toen hebben rondgelopen?
s’ Avonds eindigt de folklore dansvoorstelling met, jawel, meedansen. Voor ik de kans krijg er tussenuit te knijpen, wijst een van de danseressen mij aan. Geen schijn van kans en voor ik het weet sta ik stuntelig als een beer te huppelen. Wel met het mooiste meisje van de groep.
Het 9de bezoek. Bij Lucia en Cuno, Monte da Serralheiro, Évora.
Vanuit de camper heb ik uitzicht op de wijnvelden en daarachter ligt Évora tussen te stadsmuren. Lucia is gids en ik wandel de route die ze mij heeft verteld. Van park, naar kerk, naar plein, naar uitzicht, naar terras. In het museum hangt een versie van ‘Het laatste avondmaal’ die te denken geeft. Wat doet die man daar half onder tafel?
Als ik de kapel, die geheel bekleed is met menselijke botten en schedels, uitkom, vraagt een Amerikaans meisje aan me of het de moeite waard is. Als je een hoop botten wilt zien wel, zeg ik. Giechelig griezelend besluit ze een kaartje te kopen. Ik had graag haar reactie willen zien.
Buiten de stad kun je met de auto de ‘oude stenen’ route volgen. Op een van de plekken staan wel meer dan honderd menhirs. Ze staan er al 7000 jaar en niemand weet waarom. Als de enkele toeristen weg zijn is het er stil, het late middaglicht maakt de sfeer heel bijzonder. Wie zouden hier toen hebben rondgelopen?
s’ Avonds eindigt de folklore dansvoorstelling met, jawel, meedansen. Voor ik de kans krijg er tussenuit te knijpen, wijst een van de danseressen mij aan. Geen schijn van kans en voor ik het weet sta ik stuntelig als een beer te huppelen. Wel met het mooiste meisje van de groep.
Abonneren op:
Reacties (Atom)